Ryan Reynolds onthult zijn ware karakter na de Hollywoodbelofte van Wrexham

Terugblikken op de eerste persconferentie van Ryan Reynolds en Rob McElhenney bij Wrexham, vier jaar later, is een boeiende ervaring.

Toen Ryan Reynolds en Rob McElhenney in oktober 2021 hun debuut maakten op de Racecourse Ground, was Wrexham een National League-team dat eerder hoop koesterde dan vol vertrouwen vooruit ging.

Op dat moment leek promotie een verre droom en met de EFL nog steeds buiten bereik voelde het vooruitzicht dat Hollywood-acteurs bij de club zouden komen ofwel opwindend ofwel absurd, afhankelijk van hoe je het bekijkt. Spoel door naar januari 2026 en die persconferentie lijkt nu een momentopname uit een vervlogen tijdperk.

Wrexham doet nu mee voor een play-off plaats in het Championship na drie promoties op rij. De Racecourse wordt momenteel aanzienlijk herontwikkeld en de club heeft zichzelf gevestigd als een wereldwijd erkend voetbalmerk. Wat ooit klonk als louter hoop is nu duidelijk de basis voor aanzienlijk succes.

Terugkijkend op het eerste optreden van Reynolds en McElhenney vallen twee punten meer dan ooit op. Het is niet hun roem of de media-aandacht, maar eerder de onderliggende bedoelingen die vanaf het begin zichtbaar waren.

Ten eerste hebben ze ambities waargemaakt die ooit met scepsis werden begonnen. Toen Reynolds op humoristische wijze suggereerde dat hun doel niet de Premier League was, maar in plaats daarvan “om iedereen naar de ruimte te brengen”, zorgde dat niet alleen voor vermaak, maar ook voor bescheiden verwachtingen die niet uit de hand zouden lopen.

Onder de humor zat echter een duidelijke bedoeling: ze wilden graag herhaaldelijk succes boeken en wensten dat Wrexham een vertegenwoordiging zou worden die verder ging dan alleen Noordoost Wales. Reynolds noemde de intentie om de club “op elke mogelijke manier” uit te breiden en Wrexham te transformeren in een wereldwijd merk, waarbij hij benadrukte dat de prestaties “in lijn met de gemeenschap” moeten zijn.

McElhenney sloot zich hierbij aan en zag de overname niet als een persoonlijke fantasie maar als een vorm van verantwoordelijk eigenaarschap. Hij schetste plannen om ervoor te zorgen dat de club ook na hun ambtstermijn kan bloeien. Hoewel spreken over de Premier League overdreven ambitieus leek, deden ze dat toch.

Reynolds was vooral voorzichtig met het managen van verwachtingen over snelle successen en benadrukte dat het “een lange weg” zou zijn en geen onmiddellijke transformatie. Hij schetste een beeld van succes dat geworteld was in een goed begrip van het nederige begin van Wrexham.

Als we vier jaar vooruit kijken, is het opmerkelijke punt niet alleen dat ze de ambities van de Premier League bespraken, maar eerder hoe snel de kloof tussen Wrexham en de hoogste divisie is gedicht, veel verder dan iemand zich had kunnen voorstellen.

Het tweede opmerkelijke detail, hoewel kleiner, onthult meer over hun karakter. Reynolds deelde diepgaande gedachten over hoezeer hij de spontane interacties met spelers tijdens dat eerste bezoek koesterde, met als doel de “vreemde muur” die hij zag tussen het management en het team te ontmantelen.

Hij vertelde dat ze veel tijd besteedden aan observeren vanaf een afstand, omdat ze wilden dat de spelers hun visie begrepen. Het trof hem toen hij terloops opmerkte dat ze overwogen hun schema aan te passen om kort daarna meer tijd met de spelers door te brengen.

Deze terloopse opmerking benadrukte een stijl van leidinggeven die eerder geworteld was in nederigheid en nieuwsgierigheid dan in autoriteit. McElhenney sprak zijn vreugde uit over het spelen op een veld als de Racecourse en verwonderde zich over de enthousiaste ontvangst van de spelers. Reynolds was diep onder de indruk van het geaarde karakter van het team en deze bereidheid om eerst te luisteren voordat er beslissingen worden genomen is fundamenteel geweest voor hun reis sindsdien.

Gedurende hun tijd hebben ze de bijdragen van de vrijwilligers van de club geëerd en prioriteit gegeven aan het beschermen van de Racecourse als een vitaal onderdeel van de gemeenschap. Aan het eind van hun eerste persconferentie werd Reynolds gevraagd hoe ze succes zouden meten.

Zijn antwoord lijkt nu profetisch, omdat hij aangaf dat het bewijs van hun toewijding met de tijd zou komen en dat vroege beoordelingen grotendeels speculatief waren. Hij verzekerde dat hun toewijding “110 procent” was. Vandaag de dag is die toewijding duidelijk zichtbaar in elk aspect van de club.

Wat achteraf gezien opvalt aan die persconferentie is niet alleen de ambitieuze visie die ze presenteerden, maar ook hoe gegrond en realistisch die vanaf het begin was. De ambitie was duidelijk, zelfs te midden van het gelach, de nuchtere houding en de bereidheid om prioriteit te geven aan de tijd die met de ploeg wordt doorgebracht. De wederopstanding van Wrexham begon al vorm te krijgen.